D.H. Lawrence: “Bilinen benliğim asla ormandaki küçük bir açıklıktan başka bir şey olmayacak”

Kişiliğin en büyük paradoksu toplamın parçalardan daha basit olmasıdır. Dünya üzerinde parçalı ama bölünmez bir bütünlük olarak hareket ediyoruz; altında sürekli güç için savaşan, sürekli uyum özlemi çeken parçaların olduğu bir kişilik kostümüne bürünmüş durumdayız. Seçimleri yapan kişi, sonuçlarına katlanan kişi ve bunların sorumluluğunu alan kişi nadiren aynı kişidir. İnsanın en utanç verici yönleri – kaotik, zorlayıcı, cömert olmayan, muhtaç, korku ve yoksunluk tarafından yönetilen, ona yaklaşan herkesin üzerine kafa karışıklığı ve sıkıntı saçan – tarafından ele geçirildiğini izlemenin acısı gibi bir acı yoktur.

Bilinçle yaşamak, tüm parçalara sahip olmak ama hiçbirinin sahibi olmamak, hangi parçalardan yola çıkarak hareket edeceğini netlik ve soğukkanlılıkla seçmek demektir. Kendini ya da başkasını tam olarak sevmek, tüm parçaları kabul etmek ve bütünlüğe değer vermektir.

D.H. Lawrence (11 Eylül 1885 – 2 Mart 1930), Benjamin Franklin’in kişiliğin en bilge yönleri olarak tanımladığı on üç niteliğe – ölçülülük, sessizlik, düzen, kararlılık, tutumluluk, çalışkanlık, samimiyet, adalet, itidal, temizlik, huzur, iffet ve tevazu. – yanıt olarak oluşturduğu kişisel inancında bunu şiirsel bir kesinlikle yakalar.

Franklin bileşik doğamızın farkına vararak “Ruhun birçok hareketi vardır, birçok tanrı gelir ve gider… İçinizdeki tanrılara ve tanrıların tezahür ettiği insanlara karşı sorumlu olduğunuzu bilin” gözlemini yapmıştı.

Lawrence yanıt olarak şunu yazdı:

 İşte Benjamin'inkine karşı benim inancım. Ben buna inanıyorum:

 "Ben benim."
 "Ruhumun karanlık bir orman olduğunu."
 "Bilinen benliğim asla ormandaki küçük bir açıklıktan başka bir şey olmayacak."
 "Tanrılar, garip tanrılar, ormandan benim bilinen benliğimin açıklığına geliyorlar ve sonra geri dönüyorlar."
 "Onların gelip gitmesine izin verecek cesarete sahip olmalıyım."
 "İnsanlığın üzerime bir şey koymasına asla izin vermeyeceğim, ancak her zaman içimdeki tanrıları ve diğer erkek ve kadınlardaki tanrıları tanımaya ve onlara boyun eğmeye çalışacağım."

 Benim inancım var.

    Birbiriyle çatışan tanrıların, her biri farklı emirlere sahip, sizi farklı bir yola sevk eden sürekli ziyaretleriyle yaşamak kolay değil. Her şeyi katlanılabilir kılan şey bu parçaların oluşturduğu takımyıldızını daha da büyük bir şeyin parçası olarak görmektir; benliğin görkemli küçüklüğünü ve yaşamı çok büyük kılan ve yankılanan bir “evet evet – lütfen” dışında herhangi bir şeyle karşılanamayacak kadar büyük bir mucize haline getiren savaşçı parçalarını ortadan kaldıran, değişmez yasalar ve muazzam güçler tarafından yönetilen geniş ve tutarlı bir evren.

    Lawrence bu teselliye benzer bakış açısını 1930 tarihli Apocalypse adlı kitabında kanalize eder; bu kitap henüz kırklı yaşlarının ortasına gelmeden bir sanatoryumda tüberkülozdan ölmek üzereyken yazdığı Vahiy Kitabı üzerine bir düşüncedir.

    En çok özlediğimiz şeyin “birlikte yaşamamız” olduğunu belirterek şöyle yazar:

     En büyük mucize hayatta olmaktır... En büyük zafer en canlı, en mükemmel şekilde canlı olmaktır. Doğmamışlar ve ölüler neyi bilseler de, canlı olmanın güzelliğini, harikalığını bilemezler. Daha sonra ölüler bakabilir. Ancak burada bedendeki yaşamın muhteşem ve şimdi bize aittir ve yalnızca bizimdir ve yalnızca bir süreliğine bizimdir. Hayatta olmamızın, bedenimizin içinde ve yaşayan, vücut bulmuş evrenin bir parçası olmamızın verdiği coşkuyla dans etmeliyiz. Gözlerim benim bir parçam olduğu gibi ben de güneşin bir parçasıyım. Ayaklarım toprağın bir parçası olduğumu ve kanımın denizin bir parçası olduğunu çok iyi biliyor. Ruhum insan ırkının bir parçası olduğumu biliyor, ruhum büyük insan ruhunun organik bir parçası… Aklımdan başka bende tek ve mutlak olan hiçbir şey yok ve aklın kendi başına bir varlığı olmadığını göreceğiz. O yalnızca güneşin suların yüzeyindeki ışıltısıdır.

    kaynak

    What's your reaction?

    tr_TRTurkish